بسیاری از عقاید ما تنها به این دلیل شکل می گیرند که بیش از اندازه به گوش ما میرسند به همین دلیل شروع می کنیم به پذیرفتن آنها.

آیا تا به حال چنین اتفاقی برای شما روی داده است؟

ریسکش را قبول نموده و موهایتان را کوتاه میکنید. واقعا جذاب و زیبا میشوید. روز بعد خانه را به قصد محل کار ترک می کنید و در راه به خود می گویید: "خیلی خوشحالم از این که موهامو کوتاه کردم، عاشقشم، واقعا زیبا شدم." شما به دفتر کار خود می رسید و وارد آسانسور میشوید به طور اتفاقی یکی از همکارانتان را نیز در داخل آسانسور می بینید، ناگهان او اخم هایش را در هم میکند و میگوید "آه، تو موهاتو کوتاه کردی؟ چی باعث شد همچین کاری بکنی؟!" در این جاست که شما دست هایتان را بر روی سرتان می گذارید و حاضرید هر کاری انجام دهید تا یک کلاه به شما بدهند. احساس بدی به شما دست می دهد. واقعا چرا باید می رفتید و موهایتان را کوتاه می کردید؟

این روزها اعتماد به نفس برای خانم ها تبدیل به مقوله بسیار مهمی شده است. وجود مانکن های لاغر و انتظاراتی که از مادران امروزی میرود واقعا انسان را به تعجب وا می دارند. اما تعجب آورتر از آن این است که نظرات دیگران چقدر سریع در افراد تاثیر می گذارند و اعتماد به نفس افراد تا چه حد کاهش پیدا کره است. چنین مسئله ای برای من در دوران دبیرستانم اتفاق افتاد. یک گروه چهار، پنج نفری بودند که هر روز مرا تمسخر می کردند و به من می گفتند که زشت و احمق هستم. من هم بعد از مدتی شروع کردم به باور کردن حرف های آنها.

این اصلا مهم نبود که پدر و مادر من هنوز هم عاشقانه یکدیگر را دوست می داشتند و خانه ما سرشار از شوق و شور و محبت بود، این اصلا اهمیت نداشت که تمام نمره هایم بالا بودند و دوستی داشتم که از سال سوم با هم بودیم. آنها به من می گفتند که هیچ ارزشی ندارم و من نیز تمام گفته هایشان را به طور کامل پذیرفته بودم. اعتماد به نفس من رفته رفته تحلیل پیدا می کرد و این امر باعث آزار من می شد.